สาเหตุที่ทำไมฉันไม่ค่อยโพสต์เป็นภาษาอังกฤษ

คือใช่ว่าฉันเนี่ยไม่อยากยุ่งกับคนต่างชาตินะไม่เลยเว้ย แต่ฉันกลัวที่จะพิมพ์ภาษาอังกฤษง่ายๆคือกูกลัวตำรวจแกรมม่า ภาษาบ้านกูก็แกรมม่าผิดๆถูกๆอยู่แล้ว ละอันนี้ภาษาบ้านเขาจะมาใช้ตามใจมันก็ไม่ได้ไง คือกุกากแกรมม่ามากก เวิร์บช่องสงช่องสามอะไรไม่รู้กุงง สับสนมาก แต่กูอ่านออกนะคะ ใครที่ด่ากุเป็นภาษาอังกฤษ หรือต่างชาติที่ถามหรือพูดกับฉันเป็นภาษาอังกฤษ ใช่กูอ่ะอ่าน/ฟังออกแต่ว่าตอบไม่ได้ คือมันกลัวด้วยความที่ไทยอ่ะสอนอังกฤษแบบยังไงอ่ะงูๆปลาๆ เด็กเลยไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่(เว้นแต่เรียนพิเศษกับห้องพิเศษ) แล้วครูอังกฤษนะก็ติดบูลลี่กุก็งงเป็นเหี้ยไร ครูอังกฤษส่วนมากแม่งอีโก้สูง,ขี้ล้อ แบบล้อคนอื่นเหมือนปิดบังปมตัวเองอ่ะ🥀 แม่งกุเคยโดนครั้งนึงตอนนั้นคือครูเขาถามว่าโกรธในภาษาอังกฤษคืออะไร กุก็ยกมือตอบอย่างมั่นใจ แองกรี้ค่ะ แต่ครูก็หัวเราะแล้วก็บอกว่าไม่มช่นั่นมันแองกรี้เบิร์ดส์แล่ว(โคย) จริงๆมันคือแอนกรี้ห์ฮ์ญ์ค่ะ กุก็เชื่อครูนะตอนนั้นแต่พอกุโตมาได้สักพักก็พึ่งมาคิดได้ เอ้า แองกรี้เบิร์ดส์มันก็นกโกรธหนิ แล้วที่กูตอบตอนนั้นคือกูตอบถูกแล้วค่ะ กูแค่ตอบแบบสำเนียงไทยเฉยๆ🥀🥀ครวยสัส กูจะใส่ซับอิ้ง(กูเกิ้ลแปลภา++ใว้เผื่อต่างชาติมาอ่านที่กูบ่นๆ ยังไงก็ขอบคุณมี่มาอ่าน

It’s not that I don’t want to interact with foreigners—not at all! It’s just that I’m terrified of typing in English; I’m basically scared of the "grammar police." I mean, I already mess up the grammar in my own native language, so I definitely can’t just go around using English however I please.

My grammar is absolutely terrible—I have no clue about verb tenses or anything like that; it’s all just so confusing! That said, I *can* read English. If someone insults me in English, or if a foreigner tries to talk to me, I can understand what they’re saying—I just can’t respond. Part of it is fear, but it’s also because the way English is taught in Thailand is... well, pretty half-baked. Most kids here don’t end up very proficient (unless they take extra private lessons or are in a specialized program). And don’t even get me started on English teachers—what the hell is their problem with bullying? Most of them have such huge egos and a habit of mocking others; it’s like they’re just projecting their own insecurities. 🥀 I remember one time, the teacher asked what the English word for "angry" was. I raised my hand and confidently said, "Angry!" But the teacher just laughed and said, "No, that’s *Angry Birds*! It’s actually pronounced *ang-gryyyy*." (What the fuck?) I actually believed the teacher back then, but after growing up a bit, it finally hit me: wait, "Angry Birds" literally means "angry birds"! So, my answer back then was actually correct—I just said it with a Thai accent! 🥀🥀 Fuck ts. I’m going to add English subtitles (using Google Translate Lol) just in case any foreigners happen to read my rant. Anyway, thanks for reading!